image1 image1 image1

Een 13 jarige Ben Nevis

20140911-DSC_0060

Wikipedia: "Ben Nevis is de hoogste berg van Schotland en ligt in het Grampian Gebergte in het graafschap Inverness aan de ingang van de Glenmore. Het is eveneens de hoogste berg van het volledige Verenigd Koninkrijk."  Aan de voet van deze berg staat één van de oudste distilleries van Schotland. In 1825 werd daar namelijk de Ben Nevis Distillery opgericht. Ik was op vakantie in Frankrijk toen ik van deze distillery een bijzondere fles tegenkwam.

Tijdens enkele van onze uitstapjes kwamen we langs een slijterij die zo groot was als een gemiddelde meubelzaak op een meubelboulevard. Ook de ligging op een bedrijventerrein bij een rotonde, langs een doorgaande weg, gaf in eerste instantie niet de indruk dat het een slijterij betrof. Het stond toch echt op de gevel. Gespecialiseerd in wijnen en kazen uit de streek maar ook Whisky stond groot aangegeven. Toch maar eens gaan kijken dus.

  

Een wand vol met diverse Whisky's! Zowel officiële bottelingen als flessen van onafhankelijke bottelaars als Signatory, Gordon&MacPhail, Douglas Laing en The Ultimate stonden op de planken. In totaal schat ik dat er ongeveer 400 verschillende flessen stonden. In deze zaak moest wel iets te vinden zijn.

Het was echter niet deze wand waar mijn fles uiteindelijk vandaan kwam. Naast de "normale collectie" stond er immers ook een soort van tapperij waar 3 grote glazen stolpen in hingen. Alledrie waren ze gevuld met een Whisky van 3 tot 5 jaar jong. Toch waren ze allen geprijsd tussen de €35,00 en 40,00 en dan kreeg je een ter plaatse afgevulde fles. Naast de stolpen stond er nog een gevulde fles die afwijkend was van de inhoud van de stolpen. Deze was iets duurder maar €45,37 voor een 13 jarige Ben Nevis, daar zou ik me toch geen bult aan kunnen vallen?

20140911-DSC_0059 

De verkoper herkende mijn interesse in deze fles en bood me aan deze Whisky te proeven. Hij haalde een fles tevoorschijn waar nog slechts een bodempje in zat en hij schonk me een klein glaasje in. Ik ben verkocht en de fles dus ook. Dat het ook nog eens de laatste fles uit de serie blijkt te zijn maakt het voor mij helemaal een mooie aanwinst.

Het blijkt dat het vat is aangekocht door Jean Boyer, een bottelaar uit Frankrijk. Hij verdeelt het vat over diverse stolpen die dan in slijterijen als deze mogen worden gebotteld onder het "Le Puits a Whisky" label. De Whisky is in 1998 gedistilleerd en heeft tot ergens in 2011 in het Hogshead vat gezeten. De zeer lichte, natuurlijke kleur doet mij vermoeden dat het om een refill vat gaat van Amerikaans wit eikenhout. Het alcoholpercentage is teruggebracht naar 43% maar er is geen gekoelde filtering toegepast.

Neus: zoete geur van honing en vanille valt op. Een vleugje citrus op de achtergrond.

Smaak: Licht peperig, ook hier kom ik verder vooral de honingzoetheid tegen. 

Body: Medium, had ik meer van gehoopt.

Afdronk: Peperige verdwijnt vrij snel en maakt plaats voor een zoetige afdronk Die redelijk lang blijft hangen.

Al met al een mooie Whisky die zeker een score van een ruime 8 verdient. Ik vraag me alleen altijd af hoe deze zou zijn op een percentage van 46% of meer. 

Share
comments
2019  Whisky Oss